الأعظم ، حضرت علّامهء طباطبائى قدّس الله سرّه مىباشد داراى مزاياى فريده و شاخصه‌هاى وحيده است ( كه به حقّ مانند او چه در لغت عرب و عجم يافت نخواهد شد ، و به تصديق اهل نظر مكتوبى بدين شيوائى و جامعيّت در بيان مراتب نفس و ايمان و كيفيّت سير و سلوك إلى الله و رفض بوادى عائقه و اهواء صارفه و عبور از عوالم ضلالت و غوايت و كثرات و توهّمات و لزوم استمداد از تربيت و ارشاد استاد كامل در مراحل مختلفهء سير نوشته نشده است ) مبتنى بر مبادى و اصول مفروغهء سير و سلوك إلى الله است ؛ از قبيل مقام و منزلت انسان در جايگاه خلقت عالم امكان و كيفيّت سير او به سوى كمال و فعليّت ، و لزوم بعثت انبياء و رسل الهى در تربيت نفوس مستعدّه ، و كذلك ضرورت ارشاد و دستگيرى استاد كامل و مهذّب نفوس ، و نيز ضرورت حركت و سير در مسير عرفان و توحيد و تولّى به ولايت اهل بيت عصمت و كرامت سلام الله عليهم اجمعين ، و تبرّى از اعداء و مخالفين ايشان باطناً و ظاهراً ، و افتراق مكتب توحيد با ساير مكاتب منحرفه و منعزلهء از واقع و حقيقت - گرچه متلوّن به الوان ديانت و ولايت و رسالت باشند - و علل معارضه و مقابلهء ناپختگان نامطّلع از حقائق عالم انس ؛ چنانچه فرموده‌اند : چه داند آنكه نداند كه چيست لذّت عشق * از آنكه لذّت عاشق وراى لذّات است [ 1 ]

--> [ 1 ] - ديوان عطّار ، ص 33 .